ภาคตะวันตก (ประเทศไทย)

ภาคตะวันตก
ภาคตะวันตก
ภูมิภาค
	จากซ้ายบนไปล่างขวา: เขาสามร้อยยอด, น้ำตกเอราวัณ, ด่านเจดีย์สามองค์, เขื่อนศรีนครินทร์ และ หาดหัวหิน
	ภาคตะวันตกในประเทศไทย
เมืองใหญ่สุด	เทศบาลนครหัวหิน
จังหวัด	5 จังหวัด จังหวัดกาญจนบุรี; จังหวัดตาก; จังหวัดประจวบคีรีขันธ์; จังหวัดเพชรบุรี; จังหวัดราชบุรี;
พื้นที่
• ทั้งหมด	53,769 ตร.กม. (20,760 ตร.ไมล์)
ประชากร (พ.ศ. 2558)
• ทั้งหมด	3,381,719 คน
• ความหนาแน่น	63 คน/ตร.กม. (160 คน/ตร.ไมล์)
เขตเวลา	UTC+7 (Thailand)
	ส่วนหนึ่งของสารานุกรมประเทศไทย

ภาคตะวันตก เป็นภูมิภาคหนึ่งของประเทศไทยในระบบการแบ่งแบบ 6 ภูมิภาคตามคณะกรรมการภูมิศาสตร์แห่งชาติ และเป็นภูมิภาคย่อยของภาคกลางของระบบการแบ่งแบบ 4 ภูมิภาค (ซึ่งรวมภาคตะวันออก และภาคตะวันตก) ภาคตะวันตกมีอาณาเขตติดต่อกับประเทศพม่าทางทิศตะวันตก ติดต่อกับภาคเหนือทางทิศเหนือ ติดต่อกับภาคกลางทางทิศตะวันออก และติดต่อกับภาคใต้ทางทิศใต้ ภาคตะวันตกประกอบไปด้วยจังหวัดเพียง 5 จังหวัด แม้ว่าจะจัดรวมอยู่ในภาคตะวันตก แต่ในภูมิภาคนี้ยังมีความหลากหลาย ตามลักษณะทางภูมิศาสตร์ซึ่งแตกต่างกันค่อนข้างมาก โดยจังหวัดที่มีขนาดเศรษฐกิจดีที่สุดในภาคตะวันตก คือ จังหวัดราชบุรี รองลงมา คือ จังหวัดกาญจนบุรี และ จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ตามลำดับ วัดจากจำนวน GDP

การแบ่งเขตการปกครอง

การแบ่งภูมิภาคตามราชบัณฑิตยสถาน แบ่งภาคตะวันตกประกอบไปด้วย 5 จังหวัดอย่างเป็นทางการ^[1] ตามตารางด้านล่าง นอกจากนี้ ยังมีการจัดแบ่งภูมิภาคตามคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ซึ่งเป็นการแบ่งเพื่อวัตถุประสงค์ทางสถิติ และไม่เป็นทางการ^[1] ประกอบไปด้วยจังหวัดตามตาราง ยกเว้นจังหวัดตาก และมีจังหวัดสุพรรณบุรี นครปฐม สมุทรสาคร และจังหวัดสมุทรสงครามเพิ่มเข้ามา

ชื่อจังหวัด อักษรไทย	ชื่อจังหวัด อักษรโรมัน	จำนวนประชากร (คน)	พื้นที่ (ตร.กม.)	ความหนาแน่น (คน/ตร.กม.)
กาญจนบุรี	Kanchanaburi	894,054	19,483.2	43.1
ตาก	Tak	525,684	16,406.6	32.0
ประจวบคีรีขันธ์	Prachuap Khiri Khan	509,134	6,367.6	80.0
เพชรบุรี	Phetchaburi	464,033	6,225.1	74.5
ราชบุรี	Ratchaburi	873,212	5,196.5	161.5

ที่ตั้งและอาณาเขต

ทิศเหนือ มีพื้นที่ติดต่อกับ ภาคเหนือที่ จังหวัดแม่ฮ่องสอน เชียงใหม่ ลำพูน และ ลำปาง จุดที่อยู่ทางเหนือสุดของภาคคือ อำเภอท่าสองยาง จังหวัดตาก
ทิศตะวันออก มีพื้นที่ติดต่อกับ ภาคกลางที่ จังหวัดสุโขทัย กำแพงเพชร นครสวรรค์ อุทัยธานี สุพรรณบุรี นครปฐม สมุทรสาคร สมุทรสงครามและ อ่าวไทย
ทิศใต้ มีพื้นที่ติดกับภาคใต้ที่ จังหวัดชุมพร จุดที่อยู่ใต้สุดของภาค คือ อำเภอบางสะพานน้อย จังหวัดประจวบคีรีขันธ์
ทิศตะวันตก มีพื้นที่ติดต่อกับรัฐกะเหรี่ยง รัฐมอญ และภาคตะนาวศรี ของประเทศ พม่า จุดที่อยู่ทางตะวันตกสุดของภาคคือ อำเภอท่าสองยาง จังหวัดตาก (เบี่ยงไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ และ เป็นจุดเหนือสุดของภาคตะวันตก)

ประชากรศาสตร์

อาชีพ

ประชาชนส่วนใหญ่ปลูกพืชไร่ เช่น อ้อย มันสำปะหลัง อุตสาหกรรมการเกษตร อุตสาหกรรมในครัวเรือน อุตสาหกรรมหนัก กลาง เบา มีมากในจังหวัดราชบุรี^{[ต้องการอ้างอิง]} โดยมีอำเภอบ้านโป่ง เป็นศูนย์กลางอุตสาหกรรมและการพาณิชยกรรมในภาคตะวันตก^{[ต้องการอ้างอิง]}

สถิติประชากร

อันดับ	จังหวัด	จำนวน (คน) (31 ธันวาคม 2558)^[2]	จำนวน (คน) (31 ธันวาคม 2557)^[3]	จำนวน (คน) (31 ธันวาคม 2556)^[4]	จำนวน (คน) (31 ธันวาคม 2555) ^[5]	จำนวน (คน) (31 ธันวาคม 2554) ^[6]	จำนวน (คน) (31 ธันวาคม 2553) ^[7]
1	กาญจนบุรี	882,146	848,198	842,882	838,269	838,914
2	ราชบุรี	867,883	853,217	850,162	846,631	842,684	839,075
3	ตาก	618,382	539,553	532,353	526,045	531,018	525,684
4	ประจวบคีรีขันธ์	534,719	525,107	520,271	517,050	512,568	509,134
5	เพชรบุรี	478,589	474,192	471,087	468,874	466,079	464,033
—	รวม	3,381,719	3,240,267	3,216,755	3,196,869	3,191,263	3,177,702

เมืองใหญ่สุด

รายชื่อเมืองใหญ่ที่สุดในภาคตะวันตก 20 อันดับแรก เรียงตามจำนวนประชากร

อ้างอิง

1 2 "การแบ่งภูมิภาคในประเทศไทย". ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2007-10-31. สืบค้นเมื่อ 2010-03-05.
↑ กรมการปกครอง. กระทรวงมหาดไทย. "ประกาศสำนักทะเบียนกลาง กรมการปกครอง เรื่อง จำนวนราษฎรทั่วราชอาณาจักร แยกเป็นกรุงเทพมหานครและจังหวัดต่าง ๆ ตามหลักฐานการทะเบียนราษฎร ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2558." [ออนไลน์]. เข้าถึงได้จาก: http://stat.bora.dopa.go.th/stat/y_stat58.htm เก็บถาวร 2018-05-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน 2558. สืบค้น 16 กุมภาพันธ์ 2559.
↑ กรมการปกครอง. กระทรวงมหาดไทย. "ประกาศสำนักทะเบียนกลาง กรมการปกครอง เรื่อง จำนวนราษฎรทั่วราชอาณาจักร แยกเป็นกรุงเทพมหานครและจังหวัดต่าง ๆ ตามหลักฐานการทะเบียนราษฎร ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2557." [ออนไลน์]. เข้าถึงได้จาก: http://stat.bora.dopa.go.th/stat/y_stat57.html เก็บถาวร 2015-06-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน 2558. สืบค้น 1 มีนาคม 2558.
↑ ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักทะเบียนกลาง เรื่อง จำนวนราษฎรทั่วราชอาณาจักร แยกเนกรุงเทพมหานครและจังหวัดต่างๆ ตามหลักฐานการทะเบียนราษฎร ณ วันที่ ๓๑ ธันวาคม ๒๕๕๖, เล่ม ๑๓๑, ตอน ๔๑ ง , ๔ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๕๗, หน้า ๑
↑ กรมการปกครอง. กระทรวงมหาดไทย. "ประกาศสำนักทะเบียนกลาง กรมการปกครอง เรื่อง จำนวนราษฎรทั่วราชอาณาจักร แยกเป็นกรุงเทพมหานครและจังหวัดต่าง ๆ ตามหลักฐานการทะเบียนราษฎร ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2555." [ออนไลน์]. เข้าถึงได้จาก: http://stat.bora.dopa.go.th/stat/y_stat55.html เก็บถาวร 2018-12-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน 2555. สืบค้น 3 เมษายน 2556.
↑ กรมการปกครอง. กระทรวงมหาดไทย. "ประกาศสำนักทะเบียนกลาง กรมการปกครอง เรื่อง จำนวนราษฎรทั่วราชอาณาจักร แยกเป็นกรุงเทพมหานครและจังหวัดต่าง ๆ ตามหลักฐานการทะเบียนราษฎร ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2554." [ออนไลน์]. เข้าถึงได้จาก: http://stat.bora.dopa.go.th/stat/y_stat54.html เก็บถาวร 2013-03-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน 2555. สืบค้น 6 เมษายน 2555.
↑ กรมการปกครอง. กระทรวงมหาดไทย. "ประกาศสำนักทะเบียนกลาง กรมการปกครอง เรื่อง จำนวนราษฎรทั่วราชอาณาจักร แยกเป็นกรุงเทพมหานครและจังหวัดต่าง ๆ ตามหลักฐานการทะเบียนราษฎร ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2553." [ออนไลน์]. เข้าถึงได้จาก: เก็บถาวร 2011-07-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน 2553. สืบค้น 22 มีนาคม 2554.
↑ ฐานข้อมูลกรมการปกครอง

[การแบ่งจังหวัด-1] 1 2 "การแบ่งภูมิภาคในประเทศไทย". ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2007-10-31. สืบค้นเมื่อ 2010-03-05.

[2] กรมการปกครอง. กระทรวงมหาดไทย. "ประกาศสำนักทะเบียนกลาง กรมการปกครอง เรื่อง จำนวนราษฎรทั่วราชอาณาจักร แยกเป็นกรุงเทพมหานครและจังหวัดต่าง ๆ ตามหลักฐานการทะเบียนราษฎร ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2558." [ออนไลน์]. เข้าถึงได้จาก: http://stat.bora.dopa.go.th/stat/y_stat58.htm เก็บถาวร 2018-05-27 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน 2558. สืบค้น 16 กุมภาพันธ์ 2559.

[3] กรมการปกครอง. กระทรวงมหาดไทย. "ประกาศสำนักทะเบียนกลาง กรมการปกครอง เรื่อง จำนวนราษฎรทั่วราชอาณาจักร แยกเป็นกรุงเทพมหานครและจังหวัดต่าง ๆ ตามหลักฐานการทะเบียนราษฎร ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2557." [ออนไลน์]. เข้าถึงได้จาก: http://stat.bora.dopa.go.th/stat/y_stat57.html เก็บถาวร 2015-06-20 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน 2558. สืบค้น 1 มีนาคม 2558.

[4] ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักทะเบียนกลาง เรื่อง จำนวนราษฎรทั่วราชอาณาจักร แยกเนกรุงเทพมหานครและจังหวัดต่างๆ ตามหลักฐานการทะเบียนราษฎร ณ วันที่ ๓๑ ธันวาคม ๒๕๕๖, เล่ม ๑๓๑, ตอน ๔๑ ง , ๔ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๕๗, หน้า ๑

[5] กรมการปกครอง. กระทรวงมหาดไทย. "ประกาศสำนักทะเบียนกลาง กรมการปกครอง เรื่อง จำนวนราษฎรทั่วราชอาณาจักร แยกเป็นกรุงเทพมหานครและจังหวัดต่าง ๆ ตามหลักฐานการทะเบียนราษฎร ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2555." [ออนไลน์]. เข้าถึงได้จาก: http://stat.bora.dopa.go.th/stat/y_stat55.html เก็บถาวร 2018-12-08 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน 2555. สืบค้น 3 เมษายน 2556.

[6] กรมการปกครอง. กระทรวงมหาดไทย. "ประกาศสำนักทะเบียนกลาง กรมการปกครอง เรื่อง จำนวนราษฎรทั่วราชอาณาจักร แยกเป็นกรุงเทพมหานครและจังหวัดต่าง ๆ ตามหลักฐานการทะเบียนราษฎร ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2554." [ออนไลน์]. เข้าถึงได้จาก: http://stat.bora.dopa.go.th/stat/y_stat54.html เก็บถาวร 2013-03-28 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน 2555. สืบค้น 6 เมษายน 2555.

[7] กรมการปกครอง. กระทรวงมหาดไทย. "ประกาศสำนักทะเบียนกลาง กรมการปกครอง เรื่อง จำนวนราษฎรทั่วราชอาณาจักร แยกเป็นกรุงเทพมหานครและจังหวัดต่าง ๆ ตามหลักฐานการทะเบียนราษฎร ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2553." [ออนไลน์]. เข้าถึงได้จาก: เก็บถาวร 2011-07-16 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน 2553. สืบค้น 22 มีนาคม 2554.

[8] ฐานข้อมูลกรมการปกครอง

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]

[7]

[8]

ด ค ก จังหวัดและเขตการปกครองระดับจังหวัดของประเทศไทย
เมืองหลวง	กรุงเทพมหานคร
ภาคเหนือ	เชียงราย เชียงใหม่ น่าน พะเยา แพร่ แม่ฮ่องสอน ลำปาง ลำพูน อุตรดิตถ์
ภาคตะวันออก เฉียงเหนือ	กาฬสินธุ์ ขอนแก่น ชัยภูมิ นครพนม นครราชสีมา บึงกาฬ บุรีรัมย์ มหาสารคาม มุกดาหาร ยโสธร ร้อยเอ็ด เลย ศรีสะเกษ สกลนคร สุรินทร์ หนองคาย หนองบัวลำภู อำนาจเจริญ อุดรธานี อุบลราชธานี
ภาคกลาง	กำแพงเพชร ชัยนาท นครนายก นครปฐม นครสวรรค์ นนทบุรี ปทุมธานี พระนครศรีอยุธยา พิจิตร พิษณุโลก เพชรบูรณ์ ลพบุรี สมุทรปราการ สมุทรสงคราม สมุทรสาคร สระบุรี สิงห์บุรี สุโขทัย สุพรรณบุรี อ่างทอง อุทัยธานี
ภาคตะวันออก	จันทบุรี ฉะเชิงเทรา ชลบุรี ตราด ปราจีนบุรี ระยอง สระแก้ว
ภาคตะวันตก	กาญจนบุรี ตาก ประจวบคีรีขันธ์ เพชรบุรี ราชบุรี
ภาคใต้	กระบี่ ชุมพร ตรัง นครศรีธรรมราช นราธิวาส ปัตตานี พังงา พัทลุง ภูเก็ต ยะลา ระนอง สงขลา สตูล สุราษฎร์ธานี
หมายเหตุ - แบ่งภูมิภาคตามเกณฑ์ของราชบัณฑิตยสภา