กน

ดูเพิ่ม: กน., กัน, กั่น, กั้น, กั๋น, กิน, กินี, กิ่น, กิ๋น, กึ๋น, กื๋น, กุน, กุ่น, กุ๊น, กูน, กู้น, ก่น, และ ก้น

ภาษาไทย

การออกเสียง

การแบ่งพยางค์		กน k n
การแผลงเป็น อักษรโรมัน	ไพบูลย์พับบลิชชิง	gon
การแผลงเป็น อักษรโรมัน	ราชบัณฑิตยสภา	kon
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล^{(คำอธิบาย)}		/kon˧/^{(สัมผัส)}
คำพ้องเสียง แก้ไข		กล

รากศัพท์ 1

คำนาม

กน

เรียก คำ หรือ พยางค์ที่มี ตัว ญ ณ น ร ล ฬ สะกด ว่า มาตรากน หรือ แม่กน

รากศัพท์ 2

คำกริยา

กน

(โบราณ) มัว, คอย, เฝ้า
จะกนกินแต่น้ำตาอนาทร^[1]

คำสลับอักษร

นก., กน., นก

อ้างอิง

↑ นิราศลอนดอน แบบเรียนกวีนิพนธ์

ภาษาคำเมือง

การออกเสียง

(เชียงใหม่) ไอพีเอ^{(อธิบาย)}: /kon˧˧/

คำกริยา

กน (คำอาการนาม ก๋ารกน หรือ ก๋านกน)

(สกรรม) รูปสะกดออกเสียงของ ᨣᩫ᩠ᨶ (ค็‍น, “คน”)

[1] นิราศลอนดอน แบบเรียนกวีนิพนธ์

[1]