คน

ดูเพิ่ม: คัน, คั่น, คั้น, คิ์น, คืน, คุ้น, คูน, และ ค้น

ภาษาไทย

การออกเสียง

การแบ่งพยางค์		คน g n
การแผลงเป็น อักษรโรมัน	ไพบูลย์พับบลิชชิง	kon
	ราชบัณฑิตยสภา	khon
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)		/kʰon˧/(สัมผัส)
คำพ้องเสียง แก้ไข		คนธ์ คล

รากศัพท์ 1

คนวัยผู้ใหญ่เพศชาย (ซ้าย) และเพศหญิง (ขวา)

สืบทอดจากไทดั้งเดิม *ɢwɯnᴬ; ร่วมเชื้อสายกับปักษ์ใต้ ข่น, อีสาน คน, ลาว ຄົນ (ค็น), คำเมือง ᨤᩫ᩠ᨶ (ฅ็‍น), เขิน ᨤᩫ᩠ᨶ (ฅ็‍น), ไทลื้อ ᦅᦳᧃ (คุน), ไทดำ ꪶꪁꪙ (โกฺน), ไทขาว ꪁꪴꪙ, ไทใหญ่ ၵူၼ်း (กู๊น), ไทใต้คง ᥐᥨᥢᥰ (โก๊น), อาหม 𑜀𑜤𑜃𑜫 (กุน์), แสก ฮุ๊น, ปู้อี wenz, จ้วง vunz, จ้วงแบบจั่วเจียง koenz

รูปแบบอื่น

• ฅน (เจตนาสะกดผิด)

คำนาม

คน

1. มนุษย์ คือสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมชนิด Homo sapiens (คำลักษณนาม: คน หรือ หัว หรือ ราย หรือ นาย หรือ ท่าน)

   คำพ้องความs: ดูที่ อรรถาภิธาน:คน

2. คำใช้ประกอบคำนามหรือคำกริยาแสดงว่าเป็นผู้ที่เกี่ยวข้องกับสิ่ง อาการ สภาพ หรือมีลักษณะหรือเป็นอย่างนั้น

   คนข่าว

   คนทีวี

   คนเบื้องหลัง

   คนสวน

   คนส่งของ

   คนขับรถ

   คนเลี้ยงเด็ก

   คนรับใช้

   คนง่อย

   คนพิการ

   คนโกง

ลูกคำ

• คนกลาง
• คนเก่าคนแก่
• คนไข้
• คนไข้นอก
• คนไข้ใน
• คนจร
• คนจริง
• คนใช้
• คนดิบ
• คนดี
• คนดีผีคุ้ม
• คนต้องขัง
• คนทรง
• คนนอก
• คนใน
• คนพรรค์นั้น
• คนเมือง
• คนรักเท่าผืนหนัง คนชังเท่าผืนเสื่อ
• คนร้าย
• คนร้ายตายขุม
• คนไร้ความสามารถ
• คนละไม้คนละมือ
• คนสวน
• คนสาบสูญ
• คนสุก
• คนเสมือนไร้ความสามารถ
• คนโสด
• คนโอบ

คำแปลภาษาอื่น

มนุษย์

• กาตาลา: home (ca) ช., humà (ca) ช., ésser humà ช.
• เกาหลี: 사람 (ko) (saram), 인류(人類) (ko) (illyu), 인간(人間) (ko) (in'gan)
• เขมร: មនុស្ស (km) (มนุสฺส), ជគត (km) (ชคต), ជន (km) (ชน), នរ (นร) (มักใช้ในคำสมาส)
• เขมรเหนือ: มนึฮ
• คูนิงามิ: 人 (ちゅー, chū)
• คำตี้: က︀ူꩫ︀်း
• คำเมือง: ᨤᩫ᩠ᨶ (nod) (ฅ็‍น)
• จีน:

  กวางตุ้ง: 人 (yue), 人類 (jan⁴ leoi⁶)

  ดุงกาน: жын (ร̱ืน)

  หมิ่นตะวันออก: 儂, 人, 人類 (ìng-lôi)

  แคะ: 人類 (ngìn-lui)

  ฮกเกี้ยน: 儂 (zh-min-nan) (lâng)

  จีนกลาง: 人 (zh) (rén), 人類 (zh) (rénlèi)

  หมิ่นเหนือ: 人 (nêng)

  อู๋: 人類

• ชอง: จึ่ม
• เช็ก: člověk (cs) ช., lidská bytost ญ.
• ซุนดา: ᮙᮔᮥᮞ (su) (มนุส), ᮅᮛᮀ (su) (อุรํ)
• ญัฮกุร: พะนิฮ่
• ญี่ปุ่น: 人 (ja) (ひと, hito), 人間 (ja) (にんげん, ningen), 人類 (ja) (じんるい, jinrui)
• ดัตช์: mens (nl) ช.
• เดนมาร์ก: menneske (da) ก.
• ตากาล็อก: tao (tl)
• ตุรกี: insan (tr), kişi (tr), adam (tr), beşer (tr) (โบราณ)
• ไทดำ: ꫛ (blt) (โกฺน)
• ไทใหญ่: ၵူၼ်း (shn) (กู๊น)
• นอร์เวย์:

  บุ๊กมอล: menneske (no) ก., mann (no) ช.

  นือนอสก์: menneske ก.

• บาหลี: ᬫᬦᬸᬲ, ᬫᬦᬸᬱ
• เบงกอล: মানুষ (bn) (มานุษ), মানব (bn) (มานพ), ইনসান (bn) (อินสาน)
• โปรตุเกส: homem (pt) ช., humano (pt)
• โปแลนด์: człowiek (pl) ช. บุค., ludzie (pl) ช. พหู. (พหูพจน์เท่านั้น)
• ฝรั่งเศส: homme (fr) ช., être humain (fr) ช., humain (fr) ช.
• ฟินแลนด์: ihminen (fi)
• มราฐี: मानव ช. (มานว), माणूस ช. (มาณูส)
• มอญ: မၞိဟ် (มฺนิห์)
• มาเลเซีย: orang (ms), manusia (ms), insan (ms)
• เยอรมัน: Mensch (de) ช.
• โยนางูนิ: 人 (っとぅ, ttu)
• รัสเซีย: челове́к (ru) ช. (ชเยโลวฺเยก), лю́ди (ru) ช. พหู. (ลยูดี) (พหูพจน์เท่านั้น)
• โรมาเนีย: om (ro) ช., uman (ro)
• ลาว: ຄົນ (lo) (ค็น)
• เวียดนาม: người (vi) (เหงื่อย), con người (vi) (กอน เหงื่อย), loài người (vi) (หล๎ว่าย เหงื่อย)
• สโลวัก: človek (sk) ช., ľudia (sk) ช. พหู. (พหูพจน์เท่านั้น), ľudská bytosť ญ.
• สวีเดน: människa (sv) ร., mänska (sv) ร.
• สันสกฤต: मनुष्य (sa) ช. (มนุษฺย), मानव (sa) ช. (มานว), नृ (sa) ช. (นฺฤ), नर (sa) ช. (นร), जन (sa) ช. (ชน)
• สินธ์: آدِمي (ādime), ماڻهو (māṇho)
• อังกฤษ: human (en) (ฮยูมัน), person (en) (เพอร์ซัน)
• อัมฮารา: ሰው (เซิว์)
• อาร์มีเนีย: մարդ (hy) (มารด)
• อาหรับ: إِنْسَان (ar) ช. (อินซาน), نَاس พหู. (นาซ) (พหูพจน์), بَشَر (ar) ช. (บะชัร), إِنْس ช. (อินซ)
• อิตาลี: uomo (it) ช., umano (it) ช., essere umano (it) ช.
• อินโดนีเซีย: orang (id), manusia (id), insan (id)
• อูรักลาโวยจ: อูรัก
• เอสเปรันโต: homo (eo) (โฮโม)
• ไอซ์แลนด์: manneskja (is) ญ., maður (is) ช.
• ไอนุ: アイヌ (aynu)
• ฮังการี: ember (hu)
• ฮินดี: मनुष्य (hi) (มนุษฺย), मानव (hi) ช. (มานว), इंसान ช. (อิํสาน), लोग (hi) พหู. (โลค), आदमी (hi) ช. (อาทมี), आदम (hi) ช. (อาทม), जन (hi) ช. (ชน), बशर (hi) ช. (พศร), व्यक्ति (hi) ช. (วฺยกฺติ), मानस (hi) ช. (มานส), मानुस (hi) ช. (มานุส), मानुष (hi) ช. (มานุษ)
• ฮีบรู: בֶּן אָדָם (he) ช. (บุตรแห่งอาดัม), אָדָם (he) ช.

รากศัพท์ 2

ร่วมเชื้อสายกับลาว ຄົນ (ค็น), คำเมือง ᨣᩫ᩠ᨶ (ค็‍น), ไทลื้อ ᦆᦳᧃᧉ (ฅุ้น), ไทดำ ꪶꪁꪙ (โกฺน), ไทใหญ่ ၶူၼ်ႉ (ขู์น), อาหม 𑜁𑜤𑜃𑜫 (ขุน์); เทียบไหลดั้งเดิม *ɦunɦ, จ้วงแบบจั่วเจียง goenz (กน) (Longzhou)

คำกริยา

คน (คำอาการนาม การคน)

1. กิริยาที่เอามือหรือสิ่งอื่นกวนเพื่อทำสิ่งที่นอนก้นหรือที่เกาะกันอยู่เป็นกลุ่มเป็นก้อนให้กระจายขยายตัว หรือกวนสิ่งต่าง ๆ ให้เข้ากัน

คำแปลภาษาอื่น

กวนให้เข้ากัน

ภาษาคำเมือง

การออกเสียง

• (เชียงใหม่) ไอพีเอ^{(อธิบาย)}: /xon˧˧/

คำนาม

คน

1. รูปแบบอื่นของ ᨤᩫ᩠ᨶ (ฅ็‍น)