brica
Occitan
Etimologia
Prononciacion
/ˈbɾiko̞/
Sillabas
bri|ca|oc
Nom comun 1
| Declinason | |
|---|---|
| Singular | Plural |
| brica | bricas |
| [ˈbɾiko̞] | [ˈbɾiko̞s] |
brica femenin
- (Construccion) Mena de pèira artificiala realizada amb de tèrra argilosa pastada, motlada, secada, cuècha, e utilizada coma material de construccion.
- Aquela region ( Garona-Nauta) a bastit amb de bricas, per çò que la pèira i es rara. «L'arquitectura», (Miquèu Gonin), 2011
Sinonims
Mots aparentats
Derivats
Traduccions
|
Nom comun 2
| Declinason | |
|---|---|
| Singular | Plural |
| brica | bricas |
| [ˈbɾiko̞] | [ˈbɾiko̞s] |
brica femenin
- Brigalh, trocinèl; pichona quantitat.
- De la man drecha Leà balajava menimosament qualques bricas de pan demoradas sus la taula e de la man gaucha se fretava los uèlhs amb lo mocador., «Lo Balestrièr de Miramont» Robèrt Martí, 2006.
Sinonims
Polsa que ven de l'amicalhament
- breja (lemosin)
- brenica
- bresa
- brias (gascon)
- bric
- bricalh
- bricalha
- briga
- brigalh
- brigalha
- brigalhèra (gascon).
- breja (lemosin)
- brisa
- brisal, brisalh
- brisadís
- brisum
- esbrec (gascon)
- esbrias (gascon)
- esbrigalh
- esbrisada
- [fraumina]]
- frisa
- frisum, frum (provençal)
- mica
- miga (??)
- mija (lemosin)
- micalha
- micarèl
Derivats
Adjectiu
brica invariable
Advèrbi
brica invariable
- Per renforçar una negacion.
- Tornèt sortir sens aver pregat brica, mas comol d’odors e d’armonicas e se metèt a caminar per carrièiras del pas qu’òm pren a la campanha. «Lo trabalh de las man», Ives Roqueta, 1976.
Locucions derivadas
Forma de vèrb
brica
