Saltar ao contido

Esociformes

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Esociformes
 Nome taxon
    Esociformes
Pieter Bleeker 1859 Editar o valor en Wikidata
Imaxe
 Instancia de
 Categoría taxonómica
 Sinónimo taxonómico
Clasificación taxonómica
SuperreinoHolozoa
ReinoAnimalia
SubreinoBilateria
FiloChordata
ClaseActinopteri
SuperordeProtacanthopterygii
OrdeEsociformes Editar o valor en Wikidata
Bleeker, 1859 Esociformes Editar o valor en Wikidata
Códigos e identificadores
Freebase/m/0d1db Editar o valor en Wikidata
MeSHD023661 Editar o valor en Wikidata
ITIS553131 Editar o valor en Wikidata
OTT216172 Editar o valor en Wikidata
CoL37D Editar o valor en Wikidata
EOL5507 Editar o valor en Wikidata
Fontes e ligazóns
Wikidata C:Commons

A dos esociformes (Esociformes) é unha pequena orde de peixes teleósteos da superorde dos protacantopterixios, dulciacuícolas, distribuídos por ríos de Norteamérica e do norte de Eurasia.[1]

Nela encóntrase incluída unha famosa especie, o lucio, un voraz depredador dotado de mandíbulas moi potentes.

Taxonomía

[editar | editar a fonte]

Descrición

[editar | editar a fonte]

A orde foi descrita en 1859 polo naturalista, anatomista comparativo e ictiólogo neerlandés Pieter Bleeker, experto no estudo comparado dos peixes, fundamente dos do leste asiático.[2][3][4]

Etimoloxía

[editar | editar a fonte]

O nome científico Esociformes está formado pola unión dos elementos esoc- e -iformes. O primeiro está tirado da raíz do nome do xénero tipo, Esox, [1] e o segundo é o sufixo empregado no latín científico para formar os nomes das ordes de animais.

Sinónimos

[editar | editar a fonte]

Ademais de poo seu nome actualmanet válido, a orde coñeceuse tamén polos sinónimos:[Cómpre referencia]

  • Esocoidei
  • Haplomi
  • Esocae
  • Umbriformes

A orde comprende na actualidade dúas familias:[2][3][4]

Características

[editar | editar a fonte]

Carecen de dentes. Tamén carcen da aleta adiposa como si teñen as especies doutras ordes da súa superorde emparentados con esta, como os salmoniformes. É moi característico que tanto a aleta dorsal como a aleta anal se encontren localizadas moi posteriormente.[5]

Os esócidos comprenden cinco especies de lucios que se encontran só nos lagos e ríos de máis fríos do hemisferio norte. Son peixes de aspecto moi característico, con fociños que recordan a un pico de pato, e corpos longos e tubulares. Poden chegar a medir até 1,8 m, e pesar até 35 kg. Son depredadores voraces, que comen outros peixes (incluídos outros lucios) e outros vertebrados como ras, aves e pequenos mamíferos; poden comer animais de até un terzo do seu tamaño. Os lucios son populares entre os pescadores deportivos, xa que pelexan cando son capturados e son bos como alimento.[6]

Os úmbridos só contan cun xénero actual, con tres especies,[7] que ocupan hábitats de auga doce sufocados por malas herbas no leste de América do Norte e o leste de Europa. Aínda que a familia contiña tradicionalmente os xéneros Umbra, Novumbra e Dallia, investigacións xenéticas e paleontolóxicas recentes considerararon esta agrupación como parafilética, e Novumbra e Dallia foron trasladadas á familia dos esócidos. Observouse que as especies de Umbra sobreviven baixo o xeo en invernos especialmente fríos, e teñen a capacidade de sobrevivir ao desecamento escavando coa cola no barro en tempos de seca.[8] Poden respirar aire atmosférico usando unha vexiga natatoria modificada para absorberen o oxíxeno.[9]

Filoxenia

[editar | editar a fonte]

O seguinte cladograma ilustra as relacións entre os esociformes.

Esociformes

Esocidae

Umbridae

Boltyshia

Palaeoesox

Proumbra

Umbra

  1. 1 2 Nelson 2016.
  2. 1 2 Esociformes no WoRMS.
  3. 1 2 Esociformes no GBIF.
  4. 1 2 Esociformes na BioLib.
  5. Esociformes[Ligazón morta] en FishBase.
  6. Esocidae na ADW.
  7. Umbra Kramer, 1777 no WoRMS.
  8. Phillips, Gary L.; Schmid, William D. & Underhill, James C. (1982): Fishes of the Minnesota Region. University of Minnesota Press. ISBN 978-0-8166-8169-3.
  9. Currie, S.; Bagatto, B.; DeMille, M.; Learner, A.; LeBlanc, D.; Marks, C.; Ong, K.; Parker, J.; Templeman, N.; Tufts, B. L. & Wright, P. A. (2010): "Metabolism, nitrogen excretion, and heat shock proteins in the central mudminnow (Umbra limi), a facultative air-breathing fish living in a variable environment". Canadian Journal of Zoology 88 (1): 43–58.

Véxase tamén

[editar | editar a fonte]

Bibliografía

[editar | editar a fonte]

Outros artigos

[editar | editar a fonte]