Pitcairn

Pitcairn Pitcairn Islands Pitkern Ailen
Zastava Grb
Položaj Pitcairna na karti Mapa koja prikazuje lokaciju ostrva Pitcairn (zaokružena u donjem desnom uglu i uvećana u zasebnom prikazu)
Država		Ujedinjeno Kraljevstvo
Glavni grad		Adamstown 25°04′S 130°06′W
Službeni jezik		engleski
Etničke grupe		Pitkernci
Upravni oblik		Britanska prekomorska teritorija
• Monarh		Charles III
• Guverner		Louise Cantillon
Površina
• Ukupno		47 km2
• Gustoća		0,74/km2
• Procjena (2023)		35
Pozivni broj		+64
Veb-sajt		www.pitcairn.pn

Pitcairn (fon. Pitkern), službeno Ostrva Pitcairn, Henderson, Ducie i Oeno, je ostrvska grupa u Tihom okeanu, posljednja kolonija Ujedinjenog Kraljevstva u tom području. Grupu čini četiri vulkanska ostrva 2.200 kilometara udaljenih od Tahitija, od kojih je samo jedan nastanjen, ostrvo Pitcairn (4.6 km²), ostali su: Oeno (5.1 km²), Henderson (31.1 km²) i Ducie (3.8 km²; sa lagunom 4.4). Ostrvo Pitcairn okruženo je klifovima visokim 200 do 300 metara. Ubraja se u jednu od 14 prekomorskh teritorija Ujedinjenog Kraljevstva.

Ova četiri ostrva – Pitcairn, Henderson, Ducie i Oeno – rasprostranjena su na području okeana širine nekoliko stotina kilometara i imaju ukupnu kopnenu površinu od oko 47 km². Ostrvo Henderson zauzima 86 % te površine, ali je naseljeno samo ostrvo Pitcairn. Najbliža naseljena ostrva su Mangareva (u sastavu Francuske Polinezije), udaljena 688 km na zapad, te Uskršnje ostrvo, udaljeno 1.929 km na istok.

Stanovnici ostrva Pitcairn prvenstveno su potomci devetorice pobunjenika sa britanskog broda HMS *Bounty* i dvanaest žena sa Tahitija. Godine 2023. teritorija je imala stalnu populaciju od 35 stanovnika, što je čini teritorijom sa najmanjim brojem stalnih stanovnika na svijetu. Zbog izuzetne izolovanosti i malobrojnog stanovništva, slučajevi masovnog seksualnog zlostavljanja ostali su neotkriveni sve do 1999. godine, a sve je kulminiralo sudskim procesom za seksualno zlostavljanje koji je 2004. privukao veliku pažnju javnosti.

Historija

Nakon pobune na brodu Bounty, pobunjenici su se naselili na ostrvu Pitcairn pod vodstvom Fletchera Christiana, nakon što su sa sobom poveli grupu domorodaca sa Tahitija (muškarci: Taroamiva, Uhuu, Minarii, Teimua, Niau i Tararo; i žene Mauatua (Maimiti, engleski nazvana Isabella; pratilja i žena Fletchera Christiana, Teraura (pratilja Edward Younga), Tevarua (pratilja Matthew Quintala), Teio (pratilja William McCoya), Tehuteatuaonoa (pratilja Isaac Martina), Toowhaiti (u pratnji sa Tararo), Vahineatua (pratilja John Millsa), Fahoutu (pratilja John Williamsa), Tetuahitea (pratilja William Browna), Mareva (u pratnji sa Manarii, Teimua, i Niau), Tinafoonia (u pratnji sa Titahiti i Oha), Obuarei (pratilja John Adamsa), i beba Sarah). Od pobunjenika koji su 23. januara 1790. došli na Pitcairn bili su Fletcher Christian, Edward Young, John Mills, William Brown, Isaac Martin, William McCoy, Matthew Quintal, John Williams i John Adams (poznat i kao Alexander Smith). Prema Johnu Adamsu nazvan je i današnji glavni grad Adamstown. Njihovi potomci i danas žive na Pitcairnu. Prvo dijete doseljenika, rođeno na ostrvu je bio Thursday October Christian, sin Fletcher Christiana.

Geografija

Ostrva Pitcairn čine najjužniji i najistočniji dio geološkog arhipelaga Tuamotu u Francuskoj Polineziji i sastoje se od četiri ostrva: ostrva Pitcairn, ostrva Oeno (atol s pet otočića, od kojih je jedan Sandy Island), ostrva Henderson i ostrva Ducie (atol s četiri otočića).

Ostrva Pitcairn nastala su djelovanjem centra uzlazne magme poznatog kao "žarište Pitcairn" (Pitcairn hotspot). Ostrvo Pitcairn je vulkanski ostatak građen prvenstveno od tufa, pri čemu je sjeverna strana vulkanske kupe erodirala. Pitcairn je jedino stalno naseljeno ostrvo. Adamstown, glavno naselje na ostrvu, smješten je unutar vulkanskog bazena. Zbog strmih litica, ostrvu Pitcairn se može pristupiti jedino brodom preko zaljeva Bounty (Bounty Bay). Ostrvo Henderson, koje zauzima oko 86% ukupne kopnene površine ove teritorije i u čijoj se gotovo nepristupačnoj unutrašnjosti nalazi bogat životinjski svijet, također bi moglo podržati malu ljudsku populaciju uprkos oskudici slatke vode; međutim, pristup je otežan jer su njegove vanjske obale strme krečnjačke litice prekrivene oštrim koralima. Ovo ostrvo je 1988. uvršteno na UNESCO-vu listu svjetske baštine. Ostala ostrva udaljena su više od 100 km i nisu naseljiva.

Ostrvo Pitcairn nema stalni izvor vode; ipak, na ostrvu postoje tri sezonska, polustalna izvora.

Klima

Pitcairn se nalazi tik južno od Tropic of Capricorn i odlikuje se toplim vremenom tokom cijele godine.

Također pogledajte

• Thursday October Christian

Dodatna literatura

Mutiny on the Bounty

• Mutiny on the Bounty by Charles Nordhoff and James Norman Hall, 1932
• The Bounty: The True Story of the Mutiny on the Bounty by Caroline Alexander (Harper Perennial, London, 2003 pp. 491)
• The Discovery of Fletcher Christian: A Travel Book by Glynn Christian, a descendant of Fletcher Christian, Bounty Mutineer (Guild Press, London, 2005 pp. 448)

Nakon pobune

• Men Against the Sea by Charles Nordhoff and James Norman Hall, 1933
• Pitcairn's Island by Charles Nordhoff and James Norman Hall, 1934
• The Pitcairners by Robert B. Nicolson (Pasifika Press, Auckland, 1997 pp. 260)
• After the Bounty: The Aftermath of the Infamous Mutiny on the HMS Bounty—An Insight to the Plight of the Mutineers by Cal Adams, a descendant of John Adams, Bounty Mutineer (Self-published, Sydney, 2008 pp. 184)
• The "Re-colonising of Pitcairn by Sue Farran, Senior Lecturer, University of Dundee; Visiting Lecturer, University of the South Pacific.
• Ball, Ian M. – Pitcairn: Children of Mutiny. 1973
• Belcher, Lady – The Mutineers of the Bounty and Their Descendants in Pitcairn and Norfolk Islands. 1870
• Birkett, Dea – Serpent in Paradise. Anchor Doubleday, 1997. ISBN 0-385-48870-X.
• Brodie, Walter – Pitcairn Island and the Islanders in 1850. 1851
• Christian, Glynn – Fragile Paradise: The Discovery of Fletcher Christian, Bounty Mutineer. 2005
• Clarke, Peter – Hell and Paradise: The Norfolk-Bounty-Pitcairn Saga. 1986
• Fullerton, W. Y. – The Romance of Pitcairn Island. 1923
• Hancock, W. K. – Politics in Pitcairn and Other Essays. 1947
• Lucas, Charles – The Pitcairn Island Register Book. 1929
• Lummis, Trevor – Pitcairn Island: Life and death in Eden. 1997
• Manorial Research with the National Maritime Museum (UK) – Mutiny on the Bounty, 1789-1989. 1989
• Murray, Rev. T. B. – Pitcairn: The Island, the People, and the Pastor. 1853
• Oliver, Dawn, ed. – Justice, Legality and the Rule of Law: Lessons from the Pitcairn Prosecutions. 2009
• Oliver, Douglas – Return to Tahiti: Bligh's Second Breadfruit Voyage. 1988
• Randall, John E. – Reef and Shore Fishes of the South Pacific: New Caledonia to Tahiti and the Pitcairn Islands. 2005
• Shapiro, Harry L. – The Heritage of the 'Bounty': The Story of Pitcairn Through Six Generations. 1936
• Silverman, David – Pitcairn Island. 1967
• Tobin, George, Lt. – Captain Bligh's Second Chance: An eyewitness account of his return to the South Seas. 2007

Fikcija

• Chamier, Frederick – Jack Adams, the Mutineer. 1838
• Kinsolving, William – Mister Christian. 1996
• McDermid, Val – The Grave Tattoo. 2006
• Mountain, Fiona – Isabella. 1999
• Nordhoff, Charles and James Norman Hall – Pitcairn's Island. 1934
• Presser, Brandon – The Far Land: 200 Years of Murder, Mania, and Mutiny in the South Pacific. 2022
• Souhami, Diana – Coconut Chaos: Pitcairn, mutiny and a seduction at sea. 2007
• Wilson, Erle – Adams of the Bounty. 1958

Ostalo

• Amoamo, Maria (2017). "Resilience and Tourism in Remote Locations: Pitcairn Island". u Butler, Richard W. (ured.). Tourism and Resilience. Centre for Agriculture and Bioscience International. str. 163–180. ISBN 9781780648330.
• Chaitanya, Devraj; Harper, Sarah; Zeller, Dirk (2012). "Reconstruction of total marine fisheries catches for the Pitcairn Islands (1950–2009)". Fisheries Centre Research Reports. University of British Columbia. 20 (5): 87–94. ISSN 1198-6727.
• Eshleman, Michael O. (2011). "Law in Isolation: The Legal History of Pitcairn Island, 1900-2010". ILSA Journal of International & Comparative Law. 18 (1).
• Eshleman, Michael O. (januar 2012). "The New Pitcairn Islands Constitution: Strong, Empty Words for Britain's Smallest Colony". Pace International Law Review. 24 (1): 21. doi:10.58948/2331-3536.1319. S2CID 161757502.
• Ferdon, Edwin N. Jr. (januar 1958). "Pitcairn Island, 1956". Geographical Review. 48 (1): 69–85. Bibcode:1958GeoRv..48...69F. doi:10.2307/211702. JSTOR 211702.
• Nechtman, Tillman (2018). The Pretender of Pitcairn Island: Joshua W. Hill – The Man Who Would Be King Among the Bounty Mutineers. Cambridge, UK: Cambridge University Press. ISBN 978-1108440806.

Nedovršeni članak Pitcairn koji govori o geografiji treba dopuniti. Dopunite ga prema pravilima Wikipedije.