Roberto Durán
| Roberto Durán | ||||
|---|---|---|---|---|
.png) | ||||
| Algemene informatie | ||||
| Bijnaam | Manos de Piedra (handen van steen) | |||
| Gewichtsklasse | weltergewicht | |||
| Lengte | 170 cm | |||
| Bereik | 168 cm | |||
| Nationaliteit | Panamees | |||
| Geboortedatum | 16 juni 1951 | |||
| Geboorteplaats | Panama-Stad, Panama | |||
| Sport |  Boksen | |||
| Stijl | Orthodox | |||
| Resultaten | ||||
| Aantal gevechten | 119 | |||
| Overwinningen | 103 | |||
| Knockouts | 79 | |||
| Gelijk | 0 | |||
| Verloren | 16 | |||
| ||||
Roberto Durán Samaniego (Panama-Stad, 16 juni 1951), bijgenaamd De Handen van Steen, was een Panamees bokser, volgens velen een van de grootste boksers aller tijden.
Hij had niet alleen een uitzonderlijk uithoudingsvermogen in de ring, maar bleef ook nog eens tot zijn vijftigste professioneel boksen. Durán werd kampioen in vier verschillende gewichtsklassen.
Biografie
[bewerken | brontekst bewerken]Durán groeide op in El Chorrillo, een arme wijk in Panama-Stad. Hij begon op jonge leeftijd met boksen en werd al op zestienjarige leeftijd professioneel bokser. Zijn moeilijke jeugd en agressieve vechtstijl droegen bij aan zijn imago als een harde en intimiderende bokser. Vooral in Panama groeide hij uit tot een nationale sportheld.
Durán werd in 1972 wereldkampioen in het lichtgewicht (WBA) door Ken Buchanan te verslaan. Hij domineerde de gewichtsklasse gedurende meerdere jaren en verdedigde zijn wereldtitel met succes tegen verschillende uitdagers.
In 1980 versloeg Durán de ongeslagen Sugar Ray Leonard en veroverde hij de WBC-wereldtitel in het weltergewicht. De partij werd bekend als de Brawl in Montreal. Enkele maanden later volgde een rematch, waarin Durán tijdens de achtste ronde opgaf. Deze wedstrijd werd later bekend als het No Más-gevecht.
Na zijn nederlaag tegen Leonard kende Durán enkele moeilijke jaren, maar wist hij opnieuw de wereldtop te bereiken. In 1983 versloeg hij Davey Moore en won hij de WBA-wereldtitel in het lichtmiddengewicht. Later dat jaar nam hij het op tegen middengewichtkampioen Marvin Hagler. Durán verloor via jurybeslissing, maar werd de eerste uitdager die tegen Hagler de volledige vijftien ronden volhield tijdens diens periode als wereldkampioen.
In 1984 vocht Durán tegen Thomas Hearns om de wereldtitel in het lichtmiddengewicht. Durán verloor op knock-out in de tweede ronde.
Durán maakte opnieuw een comeback en versloeg in 1989, op 37-jarige leeftijd, Iran Barkley middels een verdeelde jurybeslissing. Daarmee won hij de WBC-wereldtitel in het middengewicht en werd hij wereldkampioen in zijn vierde gewichtsklasse. Durán bleef gedurende de jaren 1990 actief. Hij vocht onder meer opnieuw tegen Sugar Ray Leonard en later tweemaal tegen Héctor Camacho.
In 2001 kwam zijn carrière ten einde nadat hij betrokken raakte bij een auto-ongeluk. Durán beëindigde zijn professionele loopbaan na meer dan drie decennia met 103 overwinningen en 16 nederlagen, waarvan 70 overwinningen op knock-out.
Door zijn agressieve stijl, krachtige stoten en lange carrière geldt Durán als een van de belangrijkste Latijns-Amerikaanse boksers uit de geschiedenis. Hij werd opgenomen in de International Boxing Hall of Fame.
