Italohouse
Italohouse is een substroming van de housemuziek die eind jaren tachtig doorbrak met een grote stroom aan platen van Italiaanse makelij. Kenmerkend voor het genre is het vele gebruik van pianoriffs. Bekende namen in het genre waren Cappella, Black Box, F.P.I. Project en Jestofunk. Een opmerkelijke eigenschap van het genre is de bedrijfsmatige wijze waarop het werd geproduceerd. De muziek werd gemaakt door teams van vrijwel anoniem opererende producers die vaak onder zeer diverse pseudoniemen in diverse combinaties actief waren.
Ontstaan
[bewerken | brontekst bewerken]Italohouse ontstond rond 1988 en had zijn wortels in de italodisco-scene, waarin tal van producers actief waren. De komst van housemuziek naar Europa ging in 1988 ook niet aan Italië voorbij. Het was een nieuwe impuls voor de dancemuziek uit het land terwijl de italodisco tanende was. In 1987 was het Cappella dat met de sampletrack Bauhaus (Push the Beat) kwam. In de jaren daarna verschenen er nog enkele singles waarop pianoriffs meer op de voorgrond kwamen. In 1989 waren het platen als Numero Uno van Starlight en Grand Piano van Mixmaster. De producers hierachter braken niet lang daarna door met de groep Black Box. In 1990 wist ook Claudio Rispoli zijn naam te vestigen als producer van Found Love van Double Dee. Later was hij ook initiatiefnemer van Jestofunk. Dat kwam met het zeer succesvolle album Dreamland, dat een grote hoeveelheid hits voortbracht. Een belangrijke spil was de stad Brescia. Van daaruit opereerden de labels Media Records (van Gianfranco Bortolotti) en Time. Beide brachten grote hoeveelheden platen uit. Media was naast Cappella verantwoordelijk voor onder andere Touch Me (1990) van de 49ers, We Gonna Get van R.A.F. en Ride Like the Wind van East Side Beat (1991). Ook Irma Records uit Bologna en Discomagic Records uit Milaan speelden een belangrijke rol.
Erfenis
[bewerken | brontekst bewerken]Na 1992 stierf italohouse snel uit. Invloeden uit het genre werden in andere stromingen overgenomen. Zo sloegen de pianoriffs aan in de Britse house en rave. Groepen als K-Klass, Bassheads, Bizarre Inc en The Prodigy maakten er begin jaren negentig veel gebruik van. Ook bij de progressive house en eurodance was het pianogeluid terug te horen. De Italiaanse housescene bleef onverminderd actief en productief. Op het gebied van eurodance en later hardstyle waren de Italianen in de decennia daarna belangrijke leveranciers. In 2014 bracht Joey Negro een dubbelverzamelalbum uit met bekende en minder bekende italohousetracks.
Bekende italohouseplaten
[bewerken | brontekst bewerken]- Starlight - Numero Uno (1988)
- Cappella - Helyom Halib (1988)
- Mix Master - Grand Piano (1989)
- Black Box - Ride on Time (1989)
- F.P.I Project - Rich in Paradise (1989)
- Sueño Latino - Sueño Latino (1989)
- 49ers - Touch Me (1990)
- TNT - Piano Please (1990)
- Black Box - Everybody, Everybody (1990)
- Last Rhythm - Last Rhythm (1990)
- Lee Marrow - Do You Want Me (1990)
- Softhouse company - What You Need... (1990)
- Black Box - Strike It Up (1991)
- F.P.I Project - Everybody All Over the World (1991)
- Jestofunk - I'm Gonna Love You (1991)
- Rhythm of Life - Touch Me (Piano Mix) (1991)
- Anticappella - 2√231 (1991)
- Jinny - Keep Warm (1991)
- Cappella - Everybody (1991)
- R.A.F. - We Gonna Get (1991)
- TC 1991 - 1991 (1991)
- Korda - Move Your Body (to the Sound) (1991)
- East Side Beat - Ride Like the Wind (1991)
- B.F.I. - Why Not Jazz? (1992)
- Cappella - Take Me Away (1992)
- J.Dee – I Want Your Love (Sweep and Sweet) (1992)
- TC 1992 - Funky Guitar (1992)
- R.A.F. - We Got to Live Together (1992)
- Fargetta - Music Is Movin' (1992)
- Love 4 Sale - Do You Feel So Right (1992)
- J. Dee - My Love (The Sound of Love) (1993)
- U.S.U.R.A. – Open Your Mind (1993)
- Fargetta - Your Love (1993)
