مان

فارسی

گونه‌های دیگر نوشتاری

خان

ریشه لغت

• اوستایی و پهلوی

آوایش

• /مان/

اسم

مان

1. (قدیم): به معنی خانواده، خاندان همراه با نوکرها و کلفت‌ها؛ خانمان، دودمان.
2. مِاْنِ: در گویش گنابادی یعنی متعلق به ما ، متعلق به من ، مال ما ، در ملکیت ما.

ریشه‌ شناسی۲

• پهلوی

1. اسباب و اثاثیه خانه.
2. مثل و مانند.

پسوند

1. به صورت پسوند در کلمات مرکب آید و به معنی محل، جا و خانه و دودمان.
2. در بعضی کلمات به معنی منش و اندیشه آید: شادمان، قهرمان.
3. از ریشه فعل اسم معنی اسم مصدر می‌سازد: زایمان، سازمان.
4. از مصدر مرخم اسم ذات می‌سازد: ساختمان.
5. در ضمیر شخصی متصل اول شخص جمع: الف- در حالت اضافی (ملکی): کتابمان. ب- در حالت مفعولی: گفتمان (به ما گفت).

––––

برگردان‌ها

ترجمه‌ها
انگلیسی: our parallel manhattan

منابع

• فرهنگ لغت معین

گیلکی

فعل

1. آمدن

صرف

صرف فعل (گالشی)

		مو	تو	اون	امو	شُمو	اوشن
مضارع	اخباری	هام	های	هئه	هایم	هاین	هان
	التزامی	بیَم	بی	بیه	بیم	بین	بیَن
	ملموس	ما درم	ما دری	ما دره	ما دریم	ما درین	ما درن
ماضی	استمراری	مام	مای	ما	مایم	ماین	مان
	ساده	بُمام	بُمای	بُما	بُمایم	بُماین	بُمان
	نقلی ۲	بُما دارم	بُما داری	بُما داره	بُما داریم	بُما دارین	بُما دارن
	نقلی بعید	بُما بوم	بُما بی	بُما بو	بُما بیم	بُما بین	بُما بون
	نقلی بعید ۲	بُما داشتم	بُما داشتی	بُما داشت	بُما داشتیم	بُما داشتین	بُما داشتن
	التزامی	بُما بوم	بُما بی	بُما بون	بُما بیم	بُما بین	بُما بون
	ملموس	ما دُبوم	ما دبی	ما دُبو	ما دبیم	ما دبین	ما دُبون
امر			بیه			بین