پرش به محتوا

جرارد پیکه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
جرارد پیکه
پیکه با اسپانیا در سال ۲۰۱۸
اطلاعات شخصی
نام کامل جرارد پیکه برنابئو[۱]
زادروز ۲ فوریهٔ ۱۹۸۷ ‏(۳۹ سال)
زادگاه بارسلون، اسپانیا
قد ۱٫۹۴ متر (۶ فوت ۴ ۱⁄۲ اینچ)[۲]
پست مدافع میانی
باشگاه‌های جوانان
۱۹۹۷–۲۰۰۴ بارسلونا
۲۰۰۴–۲۰۰۵ منچستر یونایتد
باشگاه‌های حرفه‌ای*
سال‌ها باشگاه‌ها بازی† (گل)†
۲۰۰۴–۲۰۰۸ منچستر یونایتد ۱۲ (۰)
۲۰۰۶–۲۰۰۷ ← رئال ساراگوسا (قرضی) ۲۲ (۲)
۲۰۰۸–۲۰۲۲ بارسلونا ۳۹۷ (۲۹)
مجموع ۴۳۱ (۳۱)
تیم ملی‡
۲۰۰۲–۲۰۰۳ زیر ۱۶ سال اسپانیا ۷ (۲)
۲۰۰۴ زیر ۱۷ سال اسپانیا ۸ (۳)
۲۰۰۶ زیر ۱۹ سال اسپانیا ۸ (۳)
۲۰۰۷ زیر ۲۰ سال اسپانیا ۵ (۱)
۲۰۰۶–۲۰۰۸ زیر ۲۱ سال اسپانیا ۱۲ (۱)
۲۰۰۹–۲۰۱۸ اسپانیا ۱۰۲ (۵)
۲۰۰۸–۲۰۱۹ کاتالونیا ۱۰ (۰)
افتخارات
فوتبال مردان
به نمایندگی از  اسپانیا
جام جهانی فوتبال
برندهآفریقای جنوبی ۲۰۱۰
جام ملت‌های اروپا
برندهلهستان-اوکراین ۲۰۱۲
جام کنفدراسیون‌ها
جایگاه سومآفریقای جنوبی ۲۰۰۹
نایب‌قهرمانبرزیل ۲۰۱۳
قهرمانی زیر ۱۹ سال اروپا
برندهلهستان ۲۰۰۶
  • تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است و آمار به روز شده در تاریخ ۵ نوامبر ۲۰۲۲.
‡ آمار بازی‌ها و گل‌های ملی به‌روز شده در تاریخ ۲۵ مارس ۲۰۱۹

جرارد پیکه برنابئو (زادهٔ ۲ فوریهٔ ۱۹۸۷) بازیکن پیشین حرفه‌ای فوتبال اسپانیا است که در پست مدافع میانی بازی می‌کرد. او به عنوان یکی از بزرگ‌ترین مدافعان نسل خود شناخته می‌شود[۳][۴][۵] و با کسب ۳۷ جام، یکی از پرافتخارترین بازیکنان تاریخ فوتبال به شمار می‌رود.[۶][۷] او در سال ۲۰۲۲، لیگ ورزشی کینگز لیگ را تأسیس کرد که ابتدا در اسپانیا آغاز شد و بعدها در چندین کشور و منطقه گسترش یافت.

پیکه که در دوران نوجوانی بازیکنی مستعد در آکادمی بارسلونا، یعنی لاماسیا بود، دوران حرفه‌ای خود را در سال ۲۰۰۴ با منچستر یونایتد آغاز کرد. او در سال ۲۰۰۸ به بارسلونا بازگشت و به این باشگاه کمک کرد تا در فصل‌های ۰۹–۲۰۰۸ و ۱۵–۲۰۱۴ به سه‌گانه دست یابد.

او در مجموع ۶۱۶ بازی رسمی برای بارسلونا انجام داد و ۳۱ عنوان مهم باشگاهی کسب کرد که شامل ۹ قهرمانی لا لیگا و ۳ قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا می‌شود. پیکه یکی از تنها چهار بازیکنی است که توانسته لیگ قهرمانان اروپا را دو سال پیاپی با دو تیم متفاوت فتح کند؛ سه بازیکن دیگر عبارت‌اند از مارسل دسایی، پائولو سوسا و ساموئل اتوئو.

پیکه همچنین ۱۰۲ بار برای تیم ملی اسپانیا به میدان رفت و نخستین بازی ملی خود را در ۱۱ فوریهٔ ۲۰۰۹ انجام داد. او نقش مهمی در تیم‌های ملی اسپانیا که قهرمان جام جهانی فوتبال ۲۰۱۰ و جام ملت‌های اروپا ۲۰۱۲ شدند، ایفا کرد. پیکه پس از پایان جام جهانی فوتبال ۲۰۱۸ از تیم ملی اسپانیا خداحافظی کرد.

زندگی شخصی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

پیکه در خانواده‌ای کاتالان بزرگ شد. پدرش خوان، کشاورز و مادرش، مونتسرات، پرستار یک بیمارستان بودند. او برادر کوچکتری به نام دانیال دارد. پدربزرگش، آمادور برنابئو، معاون سابق مدیریت بارسلونا بود.[۸] او در جریان مسابقات جام جهانی فوتبال ۲۰۱۰ در آفریقا با خواننده معروف کلمبیایی شکیرا ملاقات کرد. شکیرا در ۲۹ مارس ۲۰۱۱ رابطه‌شان را با قرار دادن عکسی از آن دو با این عنوان «تقدیم به تو آفتاب من» به زبان اسپانیایی رسماً تأیید کرد.

پیکه و شکیرا با هم ازدواج نکرده و به صورت ازدواج سفید با هم رابطه داشتند.[۹] در ۲۲ ژانویهٔ ۲۰۱۳ اولین فرزند آن‌ها به نام میلان به دنیا آمد و حدود دو سال بعد در ۲۹ ژانویهٔ ۲۰۱۵ دومین فرزندشان ساشا متولد شد. تا اینکه از اوایل سال ۲۰۲۲ به دلیل آنچه خیانت پیکه به شکیرا عنوان می‌شود، رابطه آنها به سردی گرایید و در نهایت از اواسط آن سال تصمیم به پایان رابطه و شراکت زندگی خود گرفتند.

دوران باشگاهی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

آغاز دوران حرفه‌ای

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

او دوران فوتبال خود را در تیم‌های پایهٔ بارسلونا آغاز کرد و در ابتدا به عنوان هافبک دفاعی بازی می‌کرد. با این حال، پیش از آنکه نخستین قرارداد حرفه‌ای خود را با این باشگاه امضا کند، تصمیم گرفت به منچستر یونایتد بپیوندد. باشگاه انگلیسی برای جذب پیکه مبلغی پرداخت نکرد، زیرا او در آن زمان به دلیل سن پایین هنوز قرارداد حرفه‌ای با بارسلونا نداشت.[۱۰]

منچستر یونایتد

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

پیکه نخستین بازی خود برای منچستر یونایتد را در اکتبر ۲۰۰۴ انجام داد. او در پست مدافع میانی وارد زمین شد و در دقیقهٔ ۶۷ به جای جان اوشی در پیروزی ۳–۰ برابر کرو آلکساندرا در رقابت‌های جام اتحادیه به میدان رفت.[۱۱] او در ژانویهٔ ۲۰۰۵ نخستین بازی کامل خود را برای منچستر یونایتد انجام داد؛ دیداری که با نتیجهٔ ۰–۰ مقابل اکستر سیتی در جام حذفی فوتبال انگلستان به پایان رسید.

پیکه نخستین حضور خود در لیگ برتر را در ۱۵ اکتبر ۲۰۰۵ تجربه کرد؛ او بار دیگر به عنوان بازیکن تعویضی به جای جان اوشی وارد زمین شد و در پیروزی ۳–۱ برابر ساندرلند بازی کرد. نخستین حضور او در ترکیب اصلی لیگ در ۲۹ مارس ۲۰۰۶ برابر وستهام یونایتد در ورزشگاه اولدترافورد رقم خورد. او در آن مسابقه در پست مدافع راست بازی کرد، زیرا گری نویل به دلیل مصدومیت در دسترس نبود.[۱۲]

عملکردهای او، به‌ویژه در تیم ذخیره منچستر یونایتد، باعث شد باشگاه قرارداد جدیدی به او پیشنهاد دهد که پیکه در فوریهٔ ۲۰۰۵ آن را امضا کرد و تا تابستان ۲۰۰۹ اعتبار داشت. با این حال، در ۴ اوت ۲۰۰۶، باشگاه رئال ساراگوسا از لا لیگا پیکه را برای یک فصل به صورت قرضی به خدمت گرفت. طبق شرایط قرارداد قرضی، پیکه باید در حداقل ۲۰ مسابقه برای باشگاه آراگونی به میدان می‌رفت[۱۳]؛ شرطی که او آن را برآورده کرد و در مجموع ۲۲ بازی برای تیم اصلی رئال ساراگوسا انجام داد. او در این دوره در کنار مدافع آرژانتینی، گابریل میلیتو، عملکرد موفقی داشت و هم در پست مدافع میانی و هم به عنوان هافبک دفاعی برای ساراگوسا بازی کرد.

در ۵ مه ۲۰۰۷ اعلام شد که پیکه فصل بعد نیز در اولدترافورد خواهد ماند. الکس فرگوسن، سرمربی منچستر یونایتد، قصد داشت در تاریخ ۶ مه و در ورزشگاه لا روماردا عملکرد پیکه را ارزیابی کند و سپس در جلسه‌ای دربارهٔ آینده و چشم‌انداز حضور او در باشگاه با وی گفت‌وگو کند. با این حال، فرگوسن به دلیل مشکلات پروازی نتوانست در این دیدار حاضر شود.[۱۴] بازگشت پیکه به اولدترافورد باعث شد او در فصل ۲۰۰۷–۰۸ در ۹ مسابقهٔ لیگ به میدان برود. او در نخستین بازی خود در ترکیب اصلی منچستر یونایتد در لیگ قهرمانان اروپا، در پیروزی ۴–۰ خانگی برابر دینامو کی‌یف در ۷ نوامبر ۲۰۰۷، نخستین گل از چهار گل تیمش را به ثمر رساند.[۱۵] با این گل، پیکه به چهارصد و پنجاهمین بازیکنی تبدیل شد که حداقل یک گل برای منچستر یونایتد به ثمر رسانده است.[۱۶] دومین گل او برای باشگاه نیز در لیگ قهرمانان اروپا به ثمر رسید؛ پیکه در دیدار خارج از خانه برابر رم در ۱۲ دسامبر ۲۰۰۷ گلزنی کرد.[۱۷]

بازگشت به بارسلونا

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
پیکه در جام خوان گامپر ۲۰۰۸

در ۲۷ مه ۲۰۰۸، پیکه قراردادی چهار ساله با بارسلونا امضا کرد که دارای بند فسخ ۵ میلیون یورویی بود.[۱۸] بارسلونا برای جذب این بازیکن مبلغ ۵ میلیون پوند پرداخت کرد.[۱۹] پیکه از بازگشت دوباره به باشگاه دوران کودکی‌اش ابراز خوشحالی کرد، هرچند اعتراف کرد که دوران حضورش در منچستر یونایتد را نیز دوست داشته است:

من بسیار خوشحالم که بازگشته‌ام. فکر نمی‌کردم دوباره اینجا باشم، اما این اتفاق برای من بسیار خوب است. منچستر یونایتد باشگاه بزرگی است و از کسب افتخارات در آنجا لذت بردم. بازی در کنار بازیکنان سطح جهانی به پیشرفت من کمک کرد و حالا می‌خواهم این مسیر را در بارسا ادامه دهم.

نخستین گل پیکه برای بارسلونا در پیروزی ۵–۲ این تیم برابر اسپورتینگ لیسبون در مرحلهٔ گروهی لیگ قهرمانان اروپا ۰۹–۲۰۰۸ در تاریخ ۲۶ نوامبر ۲۰۰۸ به ثمر رسید.[۲۰][۲۱] نخستین گل داخلی او برای باشگاه دو ماه بعد، در ۲۹ ژانویه ۲۰۰۹، در دیدار جام حذفی اسپانیا برابر رقیب همشهری، اسپانیول، به ثمر رسید. این گل که در دقیقهٔ ۵۷ و پس از یک ضربه کرنر به دست آمد، گل پیروزی‌بخش بارسلونا در برد ۳–۲ این تیم بود.[۲۲][۲۳] در ۲ مه، پیکه ششمین گل بارسلونا را در پیروزی تاریخی ۶–۲ برابر رئال مادرید در دیدار ال‌کلاسیکو در ورزشگاه سانتیاگو برنابئو به ثمر رساند.[۲۴][۲۵] در تاریخ ۱۳ مه، پیکه نخستین جام دوران حرفه‌ای خود با بارسلونا را به دست آورد؛ او به تیمش کمک کرد تا در فینال جام حذفی فوتبال اسپانیا ۲۰۰۹ با نتیجهٔ ۴–۱ برابر اتلتیک بیلبائو پیروز شود.[۲۶] سه روز بعد، بارسلونا پس از شکست ۳–۲ رئال مادرید مقابل ویارئال، با باقی ماندن دو مسابقه تا پایان فصل، قهرمانی در لالیگا ۲۰۰۸–۰۹ را قطعی کرد.[۲۷] در ۲۷ مه، پیکه در برابر باشگاه سابق خود، منچستر یونایتد، در فینال لیگ قهرمانان اروپا ۲۰۰۹ به میدان رفت؛ مسابقه‌ای که بارسلونا در رم با نتیجهٔ ۲–۰ پیروز شد.[۲۸] با این قهرمانی، بارسلونا یک سه‌گانه تاریخی شامل قهرمانی در لالیگا، جام حذفی اسپانیا و لیگ قهرمانان اروپا را تکمیل کرد و به نخستین باشگاه اسپانیایی تبدیل شد که موفق به کسب این افتخار شده است.[۲۹]

پیکه در سال ۲۰۱۲

در تاریخ ۱۹ دسامبر ۲۰۰۹، پیکه در ترکیب بارسلونا حضور داشت؛ تیمی که در فینال جام باشگاه‌های جهان ۲۰۰۹ در ابوظبی با نتیجهٔ ۲–۱ برابر باشگاه آرژانتینی استودیانتس د لا پلاتا پیروز شد و یک شش‌گانه بی‌سابقه را تکمیل کرد. پیکه با ارسال پاس گل برای پدرو در دقیقهٔ ۸۹، به ثمر رسیدن گل تساوی را رقم زد؛ گلی که مسابقه را به وقت‌های اضافه کشاند.[۳۰] در ۲۶ فوریه ۲۰۱۰، پیکه قرارداد خود را با بارسلونا تمدید کرد تا حداقل تا تابستان ۲۰۱۵ در این باشگاه باقی بماند.[۳۱][۳۲] در ۲۸ آوریل، پیکه در پیروزی ۱–۰ بارسلونا مقابل اینتر میلان در دیدار برگشت مرحلهٔ نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان اروپا ۲۰۰۹–۱۰ گلزنی کرد؛ با این حال، بارسلونا در مجموع دو دیدار با نتیجهٔ ۳–۲ از رقابت‌ها کنار رفت.[۳۳] در تاریخ ۷ دسامبر ۲۰۱۰، پیکه برای نخستین بار بازوبند کاپیتانی بارسلونا را بر بازو بست؛ در دیداری که بارسلونا در آخرین مسابقهٔ مرحلهٔ گروهی لیگ قهرمانان اروپا ۲۰۱۰–۱۱ در ورزشگاه نیوکمپ با نتیجهٔ ۵–۰ برابر باشگاه روسی روبین کازان پیروز شد. در آن مسابقه، کاپیتان اصلی کارلس پویول و نایب‌کاپیتان ژاوی غایب بودند.[۳۴] در ۲۸ مه ۲۰۱۱، پیکه در دومین فینال لیگ قهرمانان اروپا دوران حرفه‌ای خود به میدان رفت. بارسلونا در ورزشگاه ومبلی با نتیجهٔ ۳–۱ منچستر یونایتد را شکست داد و برای دومین بار در سه فصل، قهرمان لیگ قهرمانان اروپا شد.[۳۵]

پیکه در ترکیب اصلی بارسلونا در پیروزی ۴–۰ این تیم مقابل باشگاه برزیلی سانتوس اف‌سی در فینال جام باشگاه‌های جهان ۲۰۱۱ در شهر یوکوهاما در تاریخ ۱۸ دسامبر حضور داشت.[۳۶] در ۲۰ مه ۲۰۱۴، پیکه قرارداد خود را با بارسلونا تمدید کرد و تا سال ۲۰۱۹ در این باشگاه ماندگار شد.[۳۷] پیکه در تاریخ ۶ ژوئن ۲۰۱۵ در فینال لیگ قهرمانان اروپا ۲۰۱۵ برای بارسلونا به میدان رفت؛ جایی که این تیم با پیروزی ۳–۱ مقابل یوونتوس در ورزشگاه المپیک برلین، پنجمین قهرمانی خود در جام باشگاه‌های اروپا/لیگ قهرمانان اروپا را به دست آورد.[۳۸] این قهرمانی باعث شد بارسلونا به نخستین باشگاه تاریخ تبدیل شود که توانسته است سه‌گانه شامل قهرمانی در لیگ داخلی، جام حذفی داخلی و جام باشگاه‌های اروپا را برای دومین بار کسب کند.[۳۹] پیکه، ژاوی، لیونل مسی، آندرس اینیستا، سرخیو بوسکتس، دنی آلوز و پدرو رودریگز تنها بازیکنانی هستند که در هر دو تیم قهرمان سه‌گانه حضور داشتند.[۳۹] در ۲۰ دسامبر ۲۰۱۵، پیکه در فینال جام باشگاه‌های جهان ۲۰۱۵ برابر باشگاه آرژانتینی ریور پلاته در شهر یوکوهاما بازی کرد؛ دیداری که بارسلونا با نتیجهٔ ۳–۰ پیروز شد.[۴۰]

پیکه در ۱۸ ژانویه ۲۰۱۸ بار دیگر قرارداد خود را با بارسلونا تمدید کرد؛ این بار تا سال ۲۰۲۲.[۴۱] در ۲۵ اوت ۲۰۱۹، او تمام ۹۰ دقیقهٔ پیروزی ۵–۲ بارسلونا برابر رئال بتیس را بازی کرد؛ دیداری که پانصدمین بازی او برای این باشگاه محسوب می‌شد.[۴۲] در ۲۰ اکتبر ۲۰۲۰، پیکه قرارداد جدیدی را امضا کرد که او را تا ۲۰ ژوئن ۲۰۲۴ در بارسلونا نگه می‌داشت و مبلغ بند فسخ قراردادش ۵۰۰ میلیون یورو تعیین شد.[۴۳] در ۳ مارس ۲۰۲۱، پیکه در مرحلهٔ نیمه‌نهایی جام حذفی فوتبال اسپانیا ۲۰۲۰–۲۱ مقابل سویا با یک ضربهٔ سر در آخرین دقایق گلزنی کرد و نتیجهٔ مجموع دو دیدار را برابر کرد تا مسابقه به وقت اضافه برود. بارسلونا در وقت‌های اضافه با نتیجهٔ ۳–۰ پیروز شد و به فینال جام حذفی فوتبال اسپانیا ۲۰۲۱ صعود کرد.[۴۴] این تیم در فینال نیز قهرمان شد.[۴۵] در ۳ نوامبر ۲۰۲۲، پیکه اعلام کرد که پس از دیدار بارسلونا در لالیگا مقابل آلمریا در تاریخ ۵ نوامبر، از فوتبال حرفه‌ای خداحافظی خواهد کرد.[۴۶]

او در آن مسابقه که با بازوبند کاپیتانی به میدان رفت، در دقیقهٔ ۸۳ و در میان تشویق ایستادهٔ هواداران تعویض شد؛ بارسلونا این دیدار را با نتیجهٔ ۲–۰ پیروز شد. برای مراسم خداحافظی، بازیکنان بارسلونا پیراهن‌هایی ویژه با نام و شمارهٔ ۳ پیکه در پشت و عبارت «SEMPR3» در جلوی آن پوشیدند؛ عبارتی برگرفته از واژهٔ کاتالانی «sempre» به معنای «همیشه».[۴۷] رئیس لالیگا، خاویر تباس، اظهار داشت که تردیدی ندارد پیکه روزی بازخواهد گشت و به «رئیس بزرگ بارسلونا» تبدیل خواهد شد.[۴۸] پیکه همچنان در فهرست بازیکنان بارسلونا برای آخرین مسابقه پیش از جام جهانی فوتبال ۲۰۲۲ مقابل اوساسونا در تاریخ ۸ نوامبر حضور داشت و به‌عنوان بازیکن ذخیره معرفی شد؛ اما پس از اعتراض به داور دربارهٔ اخراج هم‌تیمی‌اش روبرت لواندوفسکی، در بین دو نیمه از روی نیمکت کارت قرمز مستقیم دریافت کرد.[۴۹]

دوران ملی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

تیم‌های پایه

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

پیکه عضو تیم زیر ۱۹ سال اسپانیا بود که قهرمان جام ملت‌های اروپا زیر ۱۹ سال ۲۰۰۶ در لهستان شد.[۵۰] در پیروزی ۲–۱ فینال برابر اسکاتلند، پیکه عملکرد قدرتمندی در خط دفاع داشت و در حمله نیز تأثیرگذار بود؛ او با ضربهٔ سر تیر دروازه را هدف قرار داد و با پاس گل به آلبرتو بوئنو کمک کرد تا گل دوم اسپانیا را به ثمر برساند.[۵۱] پس از آن، او در جام جهانی فوتبال زیر ۲۰ سال ۲۰۰۷ حضور یافت و در هر شش مسابقهٔ اسپانیا از ابتدا به میدان رفت. پیکه در پیروزی ۴–۲ برابر برزیل در مرحلهٔ یک‌هشتم نهایی گلزنی کرد.[۵۲] با این حال، او در ضربات پنالتی مقابل جمهوری چک پنالتی تعیین‌کننده را از دست داد و اسپانیا در مرحلهٔ یک‌چهارم نهایی حذف شد.[۵۳]

تیم ملی بزرگسالان

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
پیکه (ردیف عقب، نفر اول از راست) پیش از آغاز فینال جام ملت‌های اروپا ۲۰۱۲
پیکه (راست) در حال بازی برای اسپانیا در فینال جام کنفدراسیون‌های فیفا ۲۰۱۳

در ۶ فوریه ۲۰۰۹، پیکه برای نخستین بار به تیم ملی بزرگسالان اسپانیا برای دیدار دوستانه برابر انگلستان در ۱۱ فوریه دعوت شد.[۵۴] او در پیروزی ۲–۰ اسپانیا در سویا تمام ۹۰ دقیقه بازی کرد.[۵۵] در دومین بازی ملی خود در ۲۸ مارس ۲۰۰۹، پیکه به‌عنوان جانشین هم‌تیمی مصدومش کارلس پویول وارد ترکیب شد و تنها گل پیروزی اسپانیا برابر ترکیه در مرحلهٔ مقدماتی جام جهانی فوتبال ۲۰۱۰ در ورزشگاه سانتیاگو برنابئو شهر مادرید را به ثمر رساند.[۵۶] چهار روز بعد، او در دیدار برگشت در استانبول نیز از ابتدا به میدان رفت؛ مسابقه‌ای که اسپانیا با نتیجهٔ ۲–۱ پیروز شد.[۵۷] پیکه نخستین حضور خود در یک تورنمنت رسمی با پیراهن اسپانیا را در جام کنفدراسیون‌های فیفا ۲۰۰۹ تجربه کرد. او در چهار بازی از پنج مسابقهٔ اسپانیا به میدان رفت و لاروخا در پایان این رقابت‌ها مقام سوم را کسب کرد.

پیکه در جام جهانی فوتبال ۲۰۱۰ در آفریقای جنوبی، مدافع میانی اصلی اسپانیا بود و در کنار کارلس پویول بازی کرد. او در هر هفت مسابقهٔ اسپانیا از ابتدا به میدان رفت و به این تیم کمک کرد تا با شکست هلند با نتیجهٔ ۱–۰ در فینال جام جهانی فوتبال ۲۰۱۰ قهرمان جهان شود.[۵۸] همکاری پیکه و پویول در خط دفاع باعث شد اسپانیا در هفت بازی جام جهانی تنها دو گل دریافت کند و در چهار مسابقهٔ متوالی مرحلهٔ حذفی کلین‌شیت ثبت کند. در شکست ۱–۰ اسپانیا مقابل سوئیس در مرحلهٔ گروهی، پیش از گل گلسون فرناندس، مهاجم سوئیس ارن دردیوک پس از برخورد با ایکر کاسیاس، به‌طور ناخواسته با پای خود به صورت پیکه ضربه زد و او را نقش بر زمین کرد؛ این برخورد باعث ایجاد زخمی عمیق در کنار چشم راست او شد.[۵۹]

پیکه در تمام دقایق رقابت‌های اسپانیا در جام ملت‌های اروپا ۲۰۱۲ بازی کرد و در قلب خط دفاع در کنار سرخیو راموس قرار گرفت. او در پیروزی اسپانیا برابر پرتغال در مرحلهٔ نیمه‌نهایی، سومین پنالتی تیمش را در ضربات پنالتی به گل تبدیل کرد. در فینال جام ملت‌های اروپا ۲۰۱۲، اسپانیا با پیروزی ۴–۰ مقابل ایتالیا پنجمین کلین‌شیت پیاپی خود در این رقابت‌ها را ثبت کرد.[۶۰] پیکه یکی از سه مدافع اسپانیایی بود که در تیم منتخب مسابقات یوفا برای جام ملت‌های اروپا ۲۰۱۲ قرار گرفت؛ اسپانیا در شش مسابقهٔ این تورنمنت تنها یک گل دریافت کرد.[۶۱]

در جام کنفدراسیون‌های فیفا ۲۰۱۳، پیکه سومین بازیکن اسپانیا از میان هفت پنالتی‌زن موفق تیمش در پیروزی ۷–۶ برابر ایتالیا در مرحلهٔ نیمه‌نهایی بود. در ۳۰ ژوئن ۲۰۱۳، پیکه در فینال جام کنفدراسیون‌های فیفا ۲۰۱۳ مقابل برزیل از زمین مسابقه اخراج شد. او در دقیقهٔ ۶۸ پس از خطای شدید روی هم‌تیمی جدیدش در بارسلونا، نیمار، کارت قرمز مستقیم دریافت کرد. این مسابقه با پیروزی ۳–۰ برزیل به پایان رسید و به رکورد جهانی ۲۹ بازی بدون شکست اسپانیا در مسابقات رسمی ملی پایان داد.[۶۲] پیکه بعدها در جام جهانی فوتبال ۲۰۱۴ نیز حضور یافت؛ جایی که اسپانیا یکی از مدعیان اصلی قهرمانی محسوب می‌شد. با این حال، تیم عملکرد ضعیفی داشت و در بازی افتتاحیه با نتیجهٔ ۵–۱ مقابل هلند شکست خورد. این تنها حضور پیکه در این رقابت‌ها بود، زیرا او در جریان مسابقه دچار آسیب‌دیدگی از ناحیهٔ صورت شد و پس از آن روی نیمکت قرار گرفت. اسپانیا در مرحلهٔ گروهی حذف شد و این رقابت‌ها آغاز پایان نسل طلایی فوتبال اسپانیا بود.

در نخستین بازی مرحلهٔ گروهی اسپانیا در جام ملت‌های اروپا ۲۰۱۶ در ۱۳ ژوئن، پیکه پنجمین گل ملی خود را به ثمر رساند؛ او با یک ضربهٔ سر دیرهنگام باعث پیروزی ۱–۰ برابر جمهوری چک شد.[۶۳] در دومین دیدار مرحلهٔ گروهی اسپانیا در جام جهانی فوتبال ۲۰۱۸ در ۲۰ ژوئن مقابل ایران، که با پیروزی ۱–۰ اسپانیا همراه شد، پیکه صدمین بازی ملی خود را انجام داد.[۶۴] در ۱۱ اوت ۲۰۱۸، پیکه اعلام کرد که از فوتبال ملی اسپانیا خداحافظی می‌کند.[۶۵] در ۲۵ مارس ۲۰۱۹، پیکه دهمین بازی ملی خود برای تیم ملی فوتبال کاتالونیا را در دیداری دوستانه برابر تیم ملی فوتبال ونزوئلا انجام داد. این دیدار چند ماه پس از خداحافظی او از تیم ملی فوتبال اسپانیا برگزار شد و کاتالونیا با نتیجهٔ ۲–۱ به پیروزی رسید.

سبک بازی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

پیکه مدافعی مدرن و قدرتمند بود که توانایی‌های فیزیکی، مهارت در تکل‌زنی و کیفیت بالای پاس‌دادن را با یکدیگر ترکیب می‌کرد. او عمدتاً به‌عنوان مدافع میانی بازی می‌کرد، اما از نظر تاکتیکی بازیکنی انعطاف‌پذیر بود و توانایی بازی در پست هافبک دفاعی را نیز داشت؛ پستی که در دوران جوانی در آن به میدان می‌رفت. او همچنین در برخی مسابقات به‌عنوان لیبرو بازی کرد و به دلیل شباهت‌هایی با اسطورهٔ فوتبال آلمان، فرانتس بکن‌باوئر، لقب «پیکن‌باوئر» را دریافت کرد.

قدرت بازی‌سازی، توانایی حفظ مالکیت توپ و درک بالای او از جریان بازی، به پیکه اجازه داد تا در کنار مدافعانی مانند کارلس پویول، زوج دفاعی موفقی را در بارسلونا و تیم ملی فوتبال اسپانیا تشکیل دهد. او همچنین به دلیل قد بلند خود، در موقعیت‌های هجومی و به‌ویژه هنگام ضربات ایستگاهی، یک تهدید اضافی محسوب می‌شد و گاهی در دقایق پایانی مسابقات با پیشروی به مناطق هجومی‌تر، نقش یک مهاجم کمکی را ایفا می‌کرد.

با وجود استعداد بالای پیکه در دوران جوانی، او در ابتدای دوران حرفه‌ای خود از سوی برخی کارشناسان به دلیل اشتباهات دفاعی مورد انتقاد قرار گرفت. همچنین نوسان در عملکرد و سرعت کمتر نسبت به برخی مدافعان از جمله نقاط ضعف مطرح‌شده دربارهٔ او بود. با این حال، بسیاری از کارشناسان او را یکی از بهترین مدافعان نسل خود می‌دانستند. در سال ۲۰۱۸، کارلس پویول، هم‌تیمی سابق او در خط دفاعی، پیکه را به دلیل پیشرفت در زمینه‌هایی مانند هوش بازی، رهبری، جای‌گیری، آرامش و قدرت پیش‌بینی، «بهترین مدافع میانی جهان» توصیف کرد.

افتخارات

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

منچستریونایتد

بارسلونا

https://web.archive.org/web/20220617194858/https://capitalxtend-fa.com/fa/register?referral=1160 اسپانیا

جستارهای وابسته

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

منابع

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
  1. ↑ "FIFA World Cup South Africa 2010: List of Players" (PDF). Fédération Internationale de Football Association (FIFA). 4 June 2010. p. 29. Archived from the original (PDF) on 17 مه 2020. Retrieved 13 September 2013.
  2. ↑ "Gerard Piqué profile". FC Barcelona. Retrieved 24 March 2015.
  3. ↑ «Ranking The 50 Best Soccer Defenders Of All Time». si.com. ۷ فوریه ۲۰۲۵. دریافت‌شده در ۲۹ ژوئیه ۲۰۲۵.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  4. ↑ «Ranked! The 10 best centre-backs in the world». fourfourtwo.com. ۲۹ ژانویه ۲۰۲۱. بایگانی‌شده از اصلی در ۶ مه ۲۰۲۱. دریافت‌شده در ۹ مه ۲۰۲۱. {{cite web}}: از پارامتر ناشناخته |وضعیت پیوند= صرف‌نظر شد (کمک)نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  5. ↑ Potts Harmer، Alfie (۲۶ دسامبر ۲۰۱۹). «7 Best Centre-Backs of the Decade». HITC. بایگانی‌شده از اصلی در ۱۰ مه ۲۰۲۱. دریافت‌شده در ۹ مه ۲۰۲۱. {{cite web}}: از پارامتر ناشناخته |وضعیت پیوند= صرف‌نظر شد (کمک)نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  6. ↑ «Top ten players with most trophies ever». talksport.com. ۲۱ مه ۲۰۲۵. دریافت‌شده در ۲۹ ژوئیه ۲۰۲۵.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  7. ↑ «16 Most Decorated Players in Football History Ranked by Trophies Won». givemesport.com. ۹ ژوئیه ۲۰۲۵. دریافت‌شده در ۲۹ ژوئیه ۲۰۲۵.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  8. ↑ Guardian
  9. ↑ «جرالد پیکه و شکیرا بچه‌دار شدند». بی‌بی‌سی فارسی. ۴ بهمن ۱۳۹۱. دریافت‌شده در ۲۴ ژانویه ۲۰۱۳.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  10. ↑ Hayward، Ben (۱ ژوئیه ۲۰۱۱). «Made in La Masia: From Lionel Messi to Cesc Fabregas, the extraordinary array of talent to emerge from Barcelona's fabled farmhouse». Goal. بایگانی‌شده از اصلی در ۱۸ اوت ۲۰۲۰. دریافت‌شده در ۱۶ مه ۲۰۲۰. {{cite web}}: از پارامتر ناشناخته |وضعیت پیوند= صرف‌نظر شد (کمک)نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  11. ↑ «Crewe 0–3 Man Utd». BBC Sport. ۲۶ اکتبر ۲۰۰۴. بایگانی‌شده از اصلی در ۳۰ ژوئیه ۲۰۱۷. دریافت‌شده در ۲۷ مه ۲۰۰۸. {{cite news}}: از پارامتر ناشناخته |وضعیت پیوند= صرف‌نظر شد (کمک)نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  12. ↑ «Man Utd 1–0 West Ham». BBC Sport. ۲۹ مارس ۲۰۰۶. بایگانی‌شده از اصلی در ۷ ژانویه ۲۰۰۷. دریافت‌شده در ۱۶ ژانویه ۲۰۱۵. {{cite news}}: از پارامتر ناشناخته |وضعیت پیوند= صرف‌نظر شد (کمک)نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  13. ↑ «Zaragoza's Piqué: My future is with Man Utd». OnTheMinute.com. ۳۰ ژانویه ۲۰۰۷. بایگانی‌شده از اصلی در ۶ اکتبر ۲۰۰۷. دریافت‌شده در ۲۱ ژوئیه ۲۰۲۶. {{cite web}}: از پارامتر ناشناخته |وضعیت پیوند= صرف‌نظر شد (کمک); بیش از یک پارامتر |تاریخ بازبینی= و |بازبینی= داده‌شده است (کمک)نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  14. ↑ Hibbs، Ben (۴ مه ۲۰۰۷). «Piqué set for OT return». Manchester United F.C. بایگانی‌شده از اصلی در ۱۰ سپتامبر ۲۰۲۳. دریافت‌شده در ۱۶ ژانویه ۲۰۱۵. {{cite web}}: از پارامتر ناشناخته |وضعیت پیوند= صرف‌نظر شد (کمک)نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  15. ↑ McNulty، Phil (۷ نوامبر ۲۰۰۷). «Man Utd 4–0 Dynamo Kiev». BBC Sport. بایگانی‌شده از اصلی در ۸ نوامبر ۲۰۰۷. دریافت‌شده در ۳ مه ۲۰۱۰. {{cite news}}: از پارامتر ناشناخته |وضعیت پیوند= صرف‌نظر شد (کمک)نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  16. ↑ «All Goalscorers in all Competitive Matches». The Website of Dreams. StretfordEnd.co.uk. نوامبر ۲۰۰۷. ص. ۵. بایگانی‌شده از اصلی در ۲۷ اوت ۲۰۱۱. دریافت‌شده در ۸ نوامبر ۲۰۰۷. {{cite web}}: از پارامتر ناشناخته |وضعیت پیوند= صرف‌نظر شد (کمک)نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  17. ↑ Herbert، Ian (۱۳ دسامبر ۲۰۰۷). «Roma 1 Manchester United 1: Piqué's joy on pitch marred by violence off it». The Independent. لندن. بایگانی‌شده از اصلی در ۱۷ مه ۲۰۱۲. دریافت‌شده در ۲۵ ژوئن ۲۰۱۰. {{cite news}}: از پارامتر ناشناخته |وضعیت پیوند= صرف‌نظر شد (کمک)نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  18. ↑ «Piqué comes back home». FC Barcelona. بایگانی‌شده از اصلی در ۱۱ ژوئن ۲۰۱۰. دریافت‌شده در ۲۱ ژوئیه ۲۰۲۶. {{cite web}}: از پارامتر ناشناخته |وضعیت پیوند= صرف‌نظر شد (کمک); بیش از یک پارامتر |تاریخ بازبینی= و |بازبینی= داده‌شده است (کمک); بیش از یک پارامتر |تاریخ بایگانی= و |archive-date= داده‌شده است (کمک); بیش از یک پارامتر |نشانی بایگانی= و |archive-url= داده‌شده است (کمک)نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  19. ↑ Lowe، Sid (۲۵ مه ۲۰۰۹). «Gerard Piqué is back at Camp Nou, the man with Barcelona in his DNA». The Guardian. بایگانی‌شده از اصلی در ۲ اوت ۲۰۲۱. دریافت‌شده در ۳۰ نوامبر ۲۰۱۰. {{cite news}}: از پارامتر ناشناخته |وضعیت پیوند= صرف‌نظر شد (کمک)نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  20. ↑ «Sporting Lisbon 2–5 Barcelona». ESPN FC. ۲۶ نوامبر ۲۰۰۸. بایگانی‌شده از اصلی در ۱۰ سپتامبر ۲۰۲۳. دریافت‌شده در ۱۲ مارس ۲۰۱۳. {{cite news}}: از پارامتر ناشناخته |وضعیت پیوند= صرف‌نظر شد (کمک)نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  21. ↑ «Jose Mourinho's Inter Milan progress despite defeat to Panathinaikos». The Daily Telegraph. لندن. ۲۶ نوامبر ۲۰۰۸. بایگانی‌شده از اصلی در ۱۱ ژانویه ۲۰۲۲. دریافت‌شده در ۱۲ مارس ۲۰۱۳. {{cite news}}: از پارامتر ناشناخته |دسترسی= صرف‌نظر شد (کمک); از پارامتر ناشناخته |وضعیت پیوند= صرف‌نظر شد (کمک)نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  22. ↑ «Barcelona 3–2 Espanyol». ESPN FC. ۲۹ ژانویه ۲۰۰۹. بایگانی‌شده از اصلی در ۱ فوریه ۲۰۰۹. دریافت‌شده در ۲۱ ژوئیه ۲۰۲۶. {{cite web}}: از پارامتر ناشناخته |وضعیت پیوند= صرف‌نظر شد (کمک); بیش از یک پارامتر |تاریخ بازبینی= و |بازبینی= داده‌شده است (کمک)نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  23. ↑ «Barcelona into Copa del Rey semis». The Daily Telegraph. لندن. ۲۹ ژانویه ۲۰۰۹. بایگانی‌شده از اصلی در ۱۱ ژانویه ۲۰۲۲. دریافت‌شده در ۱۲ مارس ۲۰۱۳. {{cite news}}: از پارامتر ناشناخته |دسترسی= صرف‌نظر شد (کمک); از پارامتر ناشناخته |وضعیت پیوند= صرف‌نظر شد (کمک)نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  24. ↑ «Real Madrid-Barcelona: Celebrations in enemy territory». Marca. ۲۴ آوریل ۲۰۱۷. بایگانی‌شده از اصلی در ۱۰ اکتبر ۲۰۱۸. دریافت‌شده در ۱۶ اکتبر ۲۰۱۸. {{cite news}}: از پارامتر ناشناخته |وضعیت پیوند= صرف‌نظر شد (کمک)نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  25. ↑ «REAL MADRID – FC BARCELONA 2–6». FC Barcelona. ۲ مه ۲۰۰۹. بایگانی‌شده از اصلی در ۲۸ فوریه ۲۰۱۴. دریافت‌شده در ۲۱ ژوئیه ۲۰۲۶. {{cite web}}: از پارامتر ناشناخته |وضعیت پیوند= صرف‌نظر شد (کمک); بیش از یک پارامتر |تاریخ بازبینی= و |بازبینی= داده‌شده است (کمک)نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  26. ↑ "Barcelona defeat Athletic Bilbao to win Copa del Rey". The Daily Telegraph. 14 May 2009.
  27. ↑ "Real Madrid loss hands La Liga title to Barcelona". The Daily Telegraph. 16 May 2009.
  28. ↑ "Barcelona 2–0 Man Utd". BBC Sport. 27 May 2009.
  29. ↑ "Guardiola salutes his treble winners". UEFA. 28 May 2009.
  30. ↑ "Barcelona add world title to trophy haul". CNN. 19 December 2009.
  31. ↑ "Piqué signs new Barcelona deal". Mirror Football. 26 February 2010.
  32. ↑ "Piqué extends Barcelona contract". UEFA. 26 February 2010.
  33. ↑ "Barcelona 1–0 Internazionale". ESPN Soccernet. 28 April 2010. {{cite web}}: پارامتر |پیوند= ناموجود یا خالی (کمک)
  34. ↑ Mirza, Razwan (8 December 2010). "Barca end Rubin hoodoo". Sky Sports. {{cite web}}: پارامتر |پیوند= ناموجود یا خالی (کمک)
  35. ↑ Dunn, Alex (28 May 2011). "No answer to Barca genius". Sky Sports. {{cite web}}: پارامتر |پیوند= ناموجود یا خالی (کمک)
  36. ↑ Gardener, Alan (18 December 2011). "Club World Cup final: Santos 0–4 Barcelona – as it happened". The Guardian. {{cite web}}: پارامتر |پیوند= ناموجود یا خالی (کمک)
  37. ↑ "Gerard Piqué signs on till 2019". FC Barcelona. 20 May 2014. {{cite web}}: پارامتر |پیوند= ناموجود یا خالی (کمک)
  38. ↑ Haslam, Andrew (6 June 2015). "Barcelona see off Juventus to claim fifth title". UEFA. {{cite web}}: پارامتر |پیوند= ناموجود یا خالی (کمک)
  39. 1 2 "Barça make history with second treble!". FC Barcelona. 6 June 2015. {{cite web}}: پارامتر |پیوند= ناموجود یا خالی (کمک)
  40. ↑ Jones, Matt (20 December 2015). "Barcelona vs. River Plate: Score, Reaction for 2015 FIFA Club World Cup Final". Bleacher Report. {{cite web}}: پارامتر |پیوند= ناموجود یا خالی (کمک)
  41. ↑ "Gerard Piqué and FC Barcelona renew contract through to 2022". FC Barcelona. 18 January 2018.
  42. ↑ "Gerard Piqué reaches 500 games for FC Barcelona". FC Barcelona. 25 August 2019. {{cite web}}: پارامتر |پیوند= ناموجود یا خالی (کمک)
  43. ↑ "Agreement for contract extensions for Piqué, Ter Stegen, De Jong and Lenglet". FC Barcelona. 21 October 2020. {{cite web}}: پارامتر |پیوند= ناموجود یا خالی (کمک)
  44. ↑ "Barcelona vs. Sevilla score: Barca reach Copa del Rey final as Pique, Braithwaite rescue trophy chance". CBSSports.com. {{cite web}}: پارامتر |پیوند= ناموجود یا خالی (کمک)
  45. ↑ "Barca thrash Athletic to win Copa del Rey". BBC Sport.
  46. ↑ "Pique announces he will retire from football after Barcelona's next La Liga game". Goal. 3 November 2022.
  47. ↑ "'I was born here and I will die here' – Emotional Pique promises Barca fans he will be back despite retirement". Yahoo Sports.
  48. ↑ "Gerard Pique retirement: LaLiga chief tips defender to be great Barcelona president". ESPN. 4 November 2022. {{cite web}}: پارامتر |پیوند= ناموجود یا خالی (کمک)
  49. ↑ "Osasuna 1–2 Barcelona". BBC Sport.
  50. ↑ Meléndez's mind focused on final یوفا، ۲۷ ژوئیه ۲۰۰۶
  51. ↑ "This defeat feels like a victory". UEFA. 30 July 2006. Retrieved 12 March 2013.
  52. ↑ "Spain-Brazil Match Report". FIFA. Archived from the original on 14 فوریه 2008. Retrieved 21 ژوئیه 2026.
  53. ↑ "Spain – Czech Republic Match Report". FIFA. 14 July 2007. Archived from the original on 18 سپتامبر 2013. Retrieved 21 ژوئیه 2026.
  54. ↑ "Lista de convocados para el amistoso ante Inglaterra" (in Spanish). Real Federación Española de Fútbol. 6 February 2009. Archived from the original on 10 فوریه 2009. Retrieved 21 ژوئیه 2026.
  55. ↑ Iliev, Nick (12 February 2009). "International Friendly: Spain completely outclass England". The Sofia Echo.
  56. ↑ "Del Bosque Analyses Spain's Turkey Win". Goal. 29 March 2009.
  57. ↑ "Turkey 1–2 Spain: Riera earns comeback victory". ESPN FC. 1 April 2009. Archived from the original on 22 ژوئن 2011. Retrieved 21 ژوئیه 2026.
  58. ↑ McCarra, Kevin (11 July 2010). "World Cup 2010 final: Andrés Iniesta finds key for Spain to beat Holland". The Guardian.
  59. ↑ Sheringham, Sam (16 June 2010). "Spain 0–1 Switzerland". BBC Sport.
  60. ↑ McNulty, Phil (1 July 2012). "Spain 4–0 Italy". BBC Sport.
  61. ↑ "Ten Spain players in Team of the Tournament". UEFA. 2 July 2012.
  62. ↑ "Brazil Caps Confederations Cup Marked by Protests With Title". Bloomberg News. 1 July 2013.
  63. ↑ Saffer, Paul (13 June 2016). "Piqué pounces for late Spain win". UEFA.
  64. ↑ "Diego Costa Guides Spain Past Impressive Iran". 20 June 2018.
  65. ↑ "Gerard Piqué retires from international football". One Football. 11 August 2018.[پیوند مرده]

پیوند به بیرون

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
برگرفته از «https://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=جرارد_پیکه&oldid=44841348»